A Golden what??

Andrew Sullivan legt in zijn romantisch artikel ‘Why i blog’ uit waarom hij blogt. Voor de les van digitale media moesten we deze uiteenzetting van Sullivan eens onder loep nemen. Om mijn oogjes te sparen heb ik de redelijk dikke boterham meteen uitgeprint. Want in tegenstelling tot wat Sullivan denkt is een blog een plaats waar mensen artikels posten die nooit volledig gelezen worden. De tijd van eens rustig te gaan zitten en een artikel te lezen ligt al ver achter ons.

Het viel meteen op dat Andrew Sullivan verliefd is op bloggen. Zo verliefd dat hij spreekt van een ‘golden era of journalism’ en dat strookt toch niet echt met de realiteit mijnheer Sullivan.

“In fact, for all the intense gloom surrouding the news-paper and magazine business, this is actually a golden era for journalism. The blogosphere has added a whole new idiom to the act of writing and has introduced an entirely new generation to nonfiction. It has enabled writers to write out loud in ways never seen or understood before. And yet it has exposed a hunger and need for traditional writing that, in the age of television’s dominance, had seemed on the wane”.

Welke golden era? Kranten en magazine hebben een alsmaar kleinere oplage, gratis kranten die geen kwalitatieve artikels bieden scheren hoge toppen en mensen die op Internet zitten scannen alleen maar artikels en maken vooral gebruik van hun mailbox. En dan zijn er nog miljoenen blogs die pretenderen van kwaliteitsvolle posts te brengen terwijl de meeste gewoon verhalen zijn van mensen die een veel te groot ego hebben. Bepaalde blogs bieden wel een goed inzicht en geven duiding over bepaalde problematieken maar heeft een mens zin om na zijn zware werkdag nog eens het Internet te gaan afschuimen naar een interessante blog terwijl hij het nieuws op tv en in de krant al heeft geabsorbeerd. Er zijn maar 24 uren in één dag en dat vergeten de meeste aanbieders van content (inclusief bloggers).

Sullivan wijst bijvoorbeeld niet op de information overload die blogs kunnen meebrengen en hoe deze een professionele organisaties zoals een krant naar de achtergrond kan verbannen. Een blog biedt uiteindelijk maar één mening die in de meeste gevallen niet eens gestaafd is door betrouwbare bronnen. Waarom zouden we dan een blog bekijken? Ofwel omdat de persoon familie is of omdat de blogger dezelfde mening heeft als de gebruiker, en als die mening altijd overeenkomt dan moeten we niet meer naar televisie kijken of krant lezen maar dan kunnen we altijd een blog bekijken. Op die manier zal de gebruiker van de blog zich afsluiten van de wereld en niet altijd betrouwbare informatie meekrijgen maar ja dit is Internet en dat moeten we er als samenleving maar bijnemen. Blogs kunnen op dit moment ook niet de meerwaarde bieden die Sullivan wil omdat de meeste Internetgebruikers conservatief zijn en maar enkele sites per dag gebruiken. De mensen brengen ook nog altijd het meeste tijd door voor hun televisie.

Volgens Sullivan brengen blogs een nieuw journalistiek genre waarin de auteur zijn gang kan gaan. Ja, maar voor mij is het eerder een genre waar taalkundige hoogstandjes niet belangrijk zijn en waar je kunt schrijven over de meest debiele dingen. Je kunt ook je mening geven over een gebeurtenis waar de helft van de wereld al iets over heeft gezegd. Volgens hem kan je in een blog ook vrijuit schrijven zonder je in te houden maar daar geloof ik niks van. Er bestaat nog altijd een sociale controle die bloggers ertoe aanzet om bepaalde dingen niet wereldkundig te maken. Professionele journalisten zijn niet verschillend van hun bloggende tegenhangers want net als hen poneren ze een mening die we tussen de regels kunnen blootleggen. Bloggers die verkondigen hun ziel bloot te geven mogen zich altijd bij mij melden. Is dit dan ‘de golden era of journalism’ die u bedoeld meneer Sullivan een era waar iedereen een artificiële journalist is? Nee, het is eerder een ‘dark era of journalism’ waar we soms nog enkele lichtpunten kunnen ontwaren.

Verslag competitiewedstrijd Diest M – TTGB D

(Diest 23 oktober 2009) - Op een grijze vrijdagavond trok de D-ploeg van Tafeltennis Groot-Bijgaarden naar het verre Diest. Onze Ronny was de chauffeur. Den Ivan was in de auto na een zware les van Marain maar kort van stof maar hij besloot wijselijk zijn energie te behouden voor het belangrijke treffen.

Na een korte verkleedpartij in de kleedkamers van Diest besloten de 4 spelers van TTGB zich maar aan de opwarming te wagen. Ivan probeerde weer de show te stelen door vijf meter achter de (pingpong)tafel te gaan staan en de andere speler informaticus Ronny in dit geval te laten smashen, even de tegenstander imponeren dacht hij. Nico de serieuze van de ploeg mocht als kapitein de honneurs gaan waarnemen. Even later kwam er witte rook uit de schoorsteen, en de Nico kon fier aan zijn ploegmaats melden dat Diest aantrad met één D4, twee D6’n en een E4.

Na enkele ogenblikken kon de levensbelangrijke wedstrijd van start gaan. Onze twee beste spelers Ronny (E0) en Ivan (D6) mochten de debatten openen. Ivan speelde in zijn wedstrijd tegen Tony (D6) een vurige bejaarde op een wolk en het duurde niet lang voor de wedstrijd beklonken was. Enkele seconden later haalde ook onze informaticus de overwinning binnen. 0-2 voor TTGB van een blitsstart gesproken.

Nico en Thomas konden daarna de kloof uitdiepen maar ze beten allebei in zand. Het was aan Ivan om de voorsprong te verzekeren en dat deed hij met verve door een E4 het nakijken te geven. Om even op krachten te komen na die bovenmenselijke prestaties ging Ivan even een hamburger eten. Zijn afwezigheid zorgde blijkbaar voor enige inspiratie bij de spelers want wanneer hij terug aan de horizon verscheen stond het ineens 3-6 voor de ploeg uit Groot-Bijgaarden. Ronny zorgde na een thriller tegen Bert (D4) voor het gelijkspel. Maar daar kon Ivan geen vrede mee nemen en na twee nieuwe nederlagen van zijn ploeggenoten bracht hij met een schitterende overwinning in zijn laatste wedstrijd de verlossing. Van een feeststemming was er nog geen sprake maar Ivan besloot zich na de match als enige (als bij wonder) te trakteren op een pintje. Na enkele interessante gesprekken in de auto waarvan ik de inhoud niet ga prijsgeven eindigde de leuke sportavond op de parking van onze sporthal.

Beoordeling:

IVAN: 9/10 = Speelde niet oogverblindend maar won wel makkelijk al zijn wedstrijden.
RONNY: 8/10 = Verloor maar één match.
NICO 7/10 = Acteerde voor zijn doen op een hoog niveau.
THOMAS 5/10 = Speelde ondermaats maar hij krijgt 5 voor z’n entertainmentwaarde.

Voor de ongelovige Thomassen hier een link met mijn resultaten:
http://competitie.vttl.be/index.php?menu=6&result=1&sel=2935

En ook nog twee video’s waar Ivan heel veel van kan leren:

Potret: Jonathan Bockstael

Het portret is een rubriek waarin ik een persoon uit de sportwereld aan u voorstel:

Jonathan Bockstael is een 24-jarige bankbediende uit Geraardsbergen die in zijn vrije tijd bekende sporters imiteert. Op zijn repertoire staan o.a. Frank Vandenbroucke, Milan Jovanovic, Bart Wellens, Tom Boonen, Trond Sollied en Patrick Lefevre. Aan politici waagt hij zich voorlopig niet. Die spreken volgens hem te beschaafd en hebben minder uitgesproken kenmerken.

De dorpsgenoot van de betreurde VDB kwam na de grote populariteit van zijn youtubevideo’s veelvuldig in de media. Hij was onlangs te zien in Villa Vantilt. Dit najaar zal de imitator samen met Karl Vannieuwkerke en zijn band ‘les supappes’ in de theatertournee over het wielerjaar 2009 te zien zijn. Voor Jonathan is het zijn grote theaterdebuut. Benieuwd hoe lang hij nog bij de bank gaat werken.

Bron: Destandaard.be

Een gevallen held

Frank Vandenbroucke (34) een geweldig wielertalent die nooit een kampioen is kunnen worden is heengegaan. De Ploegsteertenaar was allang geen renner meer maar hij kon het publiek toch blijven boeien met sappige quotes en verhalen waaruit bleek dat hij er toch weer ging komen. VDB leefde snel en zijn dood weerspiegeld spijtig genoeg perfect zijn mysterieuze leven.

Ik (een dertien jarige knaap) raakte tijdens Luik-Bastenaken-Luik van 1999 in de ban van VDB. Die renner had ik al eens sterk zien koersen in de Ronde van Vlaanderen maar op dat moment moest er al iets spectaculairs gebeuren alvorens ik echt werd weggeblazen. En op La Redoute gebeurde het, een ontketende VDB degradeerde de grote Michele Bartoli tot figurant en reed hem los uit het wiel. De beelden van dat fantastische moment zullen voor eeuwig op mijn netvlies gebrand staan. Of er doping in het spel was dat laat ik in het midden want ik wil altijd de schoonheid van het moment blijven proeven. Voor mij was het na L-B-L duidelijk dat wielrennen een fantastische sport was die ik wou blijven volgen. Niet Hendrik Conscience of Eddy Merckx had mijn leven kunnen bepalen maar een zekere Frank Vandenbroucke wel. Het was elke keer uitkijken naar een wedstrijd waarin Vandenbroucke aan de start ging komen. Wanneer hij niet startte in een koers keek ik ook maar uit de grijze muizen die op dat moment in het peloten ronddoolde haalde ik weinig voldoening. Die voldoening haalde ik wel uit de offensieve en soms buitenaardse koersstijl van de ex-cofidisrenner. Ook zijn uitspraken en de menselijkheid die hij uitstraalde spreekte tot mijn verbeelding. In de Vuelta van 99’ genoot ik een laatste keer van de echte VDB.

Na het grandcrujaar 99’ waarin hij eigenlijk ook wereldkampioen had moeten worden raakte mijn held van toen betrokken in verschillende dopingschandelen. De hoop dat hij terug ging komen op het hoogste niveau bleef altijd bestaan maar na enkele jaren besefte ik dat VDB de verkeerde weg op ging. Met spijt in het hart zag ik hem aftakelen en enkel maar zegevieren in kermiskoersen. Il bambino d’oro zoals ze hem noemden was niet meer van goud en onder de vaak nog altijd stoere praat zat een breekbare jongen die heimwee had naar de hoogdagen. Ook het publiek (mezelf incluis) dacht terug aan de glorieperiode maar de realiteit was dat die nooit meer ging terug komen. Dat het grote talent van VDB op die manier verloren ging kon ik moeilijk verkroppen en daardoor ging ik op zoek naar een andere wielerfiguur waarmee ik me kon identificeren. Die figuur was Tom Boonen maar hij heeft me op dit moment nog niet het vuurwerk kunnen geven dat ik van ‘mijn echte held’ heb gekregen. Op het WK van Mendrisio zag ik dat Vandenbroucke terug levensvreugde uitstraalde en dat maakte mij na de vele perikelen van de laatste jaren toch enigszins opgewekt. Het nieuws van zijn dood kwam bij mij dan ook als een donderslag bij heldere hemel. Mijn gedachten gaan uit naar zijn familie en vrienden. Ik zal hem vooral herinneren als een steengoed renner die veel te breekbaar was voor het sterrendom, maar hij was wel geboren om een ster te worden.

Op de onderstaande video's staan gloriemomenten van VDB:

De Ronde van Chihuahua

Ja, ik weet het chihuahua is de naam van een belachelijke hond maar in deze post zal ik het zeker niet hebben over een ronde waarin trouwe viervoeters een hoofdrol spelen. Ik wil eerder de aandacht vestigen op een wielerronde die plaatsvindt in en rond de Mexicaanse stadstaat Chihuahua.

Voor de geografische leken in ons gezelschap zal ik even duiden waar deze stadstaat precies ligt. Chihuahua is een staat met 3,2 miljoen inwoners die zich in het noorden van Mexico bevindt. Met een oppervlakte van 244.938 km2 is het ook de grootste staat van een land waar burritos en taco’s de plak zwaaien. Naast de hoofdstad met de reeds gekende naam zijn Ciudad Juarez, Ojinaga en Parral de grootste steden.

Na deze korte maar leerrijke zijsprong gaan we terug over tot de orde van de dag en dat is de sportactualiteit natuurlijk. Want vandaag heeft de Spanjaard Oscar Sevilla (Rock Racing) de ronde van Chihuahua op zijn naam geschreven. De laatste etappe werd gewonnen door Javier Benitez van Contempolis. Voor deze man van het Iberisch schiereiland was het al zijn 3 overwinning van de ronde. Vorig jaar won die andere dopingzondaar Francisco Mancebo (Rock Racing) deze Mexicaanse wedstrijd. Wat nu volgt is een verslag van de Ronde van Chihuahua.

Deze “Vuelta a Chihuahua” zoals de Mexicanen hem noemen is een 2.1 wedstrijd dat betekent dat quasi alleen ploegen van het continentale niveau hebben deelgenomen. De enige protour ploeg in het gezelschap was het altijd sterke Caisse d’Epargne. Zij konden rekenen op Daniel Moreno, de elfde van de Spaanse Vuelta en de talentvolle Portugees Rui Costa. Andere blikvangers waren ouderdomsdeken Ezequiel Mosquera (Xacobeo) en de veel besproken Michael Rasmussen (Tecos Trek). De Deen (met bijnaam the Chicken) die binnenkort Mexicaan wil worden rijdt na zijn schorsing voor de Mexicaanse kermisploeg Tecos Trek. Met zijn nieuwe nationaliteit wil de tweevoudige bergkoning van de tour ook deelnemen aan het WK.

In zowaar een klimproloog van 4,2 km legde de ex-gele trui meteen beslag op de eerste plaats. De latere eindwinnaar Sevilla klokte de derde tijd op één seconde van Rasmussen. Favoriet Mosquera eindigde slechts op de 7de plaats. We kunnen deze prestatie al meteen in twijfel trekken maar de tegenstand is ook niet om over naar huis te schrijven en dat spreekt zeker in het voordeel van de spichtige klimmer. De twee volgende etappes waren biljartvlak en een prooi voor Benitez. In de lastige etappe die de renners van Creel naar Guachochi bracht viel de beslissing in deze ronde. Een ontsnapping bestaande uit 4 renners nam om en bij de zeven minuten op het peloten en Costa kon in de sprint zegevieren. Oscar Sevilla nam na deze etappe de leiderstrui over van Rasmussen. Dani Moreno reed nog rond met een geladen geweer en in de vierde etappe schoot hij van alles en iedereen weg en op die manier kon hij de 2de zege voor Caisse in deze ronde veilig stellen. Leider Sevilla volgde op korte afstand van de triomfator. In de twee laatste etappes kwam de leiderstrui van El Nino niet meer in gevaar. De Colombiaan Ladino (Tecos Trek) en Rui Costa (Caisse d’épargne) moesten zich tevreden stellen met een podiumplaats.

De jonge Belg Michael van Staeyen moest als enige onze vaderlandse eer hoog houden. Zijn enige wapenfeit was een vijfde plaats in de slotetappe. In het algemeen klassement eindigde de Belg van het continentale Rabobank op de 88ste plaats. Tot hier dan het verslag van de Ronde van Chihuahua. Er rest ons alleen nog aan te kondigen dat u hieronder een video kunt bekijken van de laatste etappe die gewonnen werd door Javier Benitez.

>a< style="font-size:10.0pt font-family:Verdana;mso-ansi-language:NL-BE">
Bronnen: Wikipedia, Youtube, Cyclingnews.com. 

Vergeethoek: Zorbing

In deze rubriek gaan we elke week een onbekende sport of minder bekende sportprestaties de aandacht te geven die ze verdienen:

Zorbing is een sport waarbij je in een gigantische bal een heuvel afdaalt. Deze 'extreme sport' is afkomstig uit Nieuw-Zeeland en klaar om de wereld te veroveren.

De zorb bestaat uit een buitenbal en een kleine binnenbal die met kabels aan elkaar verbonden zijn. Beide ballen zijn gemaakt van doorzichtig PVC. In de binnenbal kan je vrij bewegen en om brandwonden te vermijden wordt er ook nog eens een paar liter water in de het gevaarte gegooid.

Een zorbingbaan is ongeveer 200 meter en heeft een hellinggraad van 30°. De gemiddelde snelheid van een zorb ligt rond 50 à 60 km/u. Deze gegevens kunnen we moeilijk associëren met een echte risicosport zoals bijvoorbeeld elastiekspringen, het is eerder een zoveelste commerciële kermisattractie die niet veel gevaarlijker is dan een paardenmolen.

Op het in enkele landen toch populaire Zorbing zijn inmiddels al enkele varianten bedacht. Eén van die varianten kwam onlangs in het VTM nieuws en krijgt de welluidende naam Aquaball mee. De journalist vergat wel te vertellen dat dit fenomeen afkomstig is van het veel populairdere zorbing. Maar dit even terzijde. Met zo'n waterbal kan je ongeveer 15 minuten op het water lopen en in tegenstelling tot de zorb is er geen binnenwand. Om mijn betoog te illustreren kunnen jullie hieronder ook een beeldfragment bekijken:

http://www.youtube.com/watch?v=tG3pgV8Crzk

Competitieverslag week 3

Ik ben competitiespeler bij de Tafeltennisclub TTGB en elke week zal ik op deze blog een verslag maken van de afgelopen speeldag. Hieronder kan u het eerste verslag al bekijken:

Na de 12-4 overwinning tegen Diest G staat de A-ploeg autoritair op kop in 2^de provinciale. De andere ploegen presteren iets wisselvalliger maar dat belet ons niet om nu enkele opvallende exploten in de verf te zetten.

De A-ploeg boekte tegen Diest zijn derde overwinning op rij. Één van de grote architecten van dit succes is de (voorlopig) onklopbare Eric Wolff (CO). Onze andere ploeg in 2^de provinciale bevat veel mindere goden maar deze week konden de spelers van de B-ploeg wel een gelijkspel uit de brand slepen tegen het sterke VMS B. Met 6 punten kampeert dit team na 3 speeldagen in de middenmoot.

Een spetterende cocktail met oude en nieuwe accenten zo zouden we de erg ervaren C-ploeg kunnen omschrijven. Na een verpletterende overwinning op de eerste speeldag blijft deze ploeg na een nieuwe nederlaag tegen titelploeg Sukarti A nog even in de hoek waar de zogenaamde klappen vallen maar lang zal dat niet duren want volgende week komt het ‘nietige’ Pingouin C op bezoek. Dat de D-ploeg de klappen van de zweep in de 3^de provinciale nog niet kende wisten we maar dat ze na drie speeldagen nog altijd met lege handen zouden staan dat is voor ons een verassing. Er is nochtans veel goede wil en spirit aanwezig in het team maar op dit moment komt deze ploeg telkens tekort. We hopen dat voor Benjamin en co het tij snel zal keren.

Onze E-ploeg lijkt op het eerste zicht een vogel voor de kat in 4^de provinciale maar de rijpe mannen van deze ploeg hebben na enkele felbevochten veldslagen toch al één keer van de overwinning kunnen proeven. Deze week ging deze formatie wel met 15-1 de boot in tegen co-leider Werchter E. Ook de F-ploeg bevindt zich na twee nederlagen in de onderste regionen van het klassement.

De jonge veulens van de G-ploeg kregen in de eerste week een pak voor de broek van Hurricane H maar in de tweede week zaten zij dankzij de schiterrende prestaties van onze youngsters wel in het winnende kamp. Wij willen via deze weg Vincent, Neil, Kemal en Joren feliciteren voor deze mooie overwinning en hopelijk zullen er nog meer volgen.