A Golden what??

Andrew Sullivan legt in zijn romantisch artikel ‘Why i blog’ uit waarom hij blogt. Voor de les van digitale media moesten we deze uiteenzetting van Sullivan eens onder loep nemen. Om mijn oogjes te sparen heb ik de redelijk dikke boterham meteen uitgeprint. Want in tegenstelling tot wat Sullivan denkt is een blog een plaats waar mensen artikels posten die nooit volledig gelezen worden. De tijd van eens rustig te gaan zitten en een artikel te lezen ligt al ver achter ons.

Het viel meteen op dat Andrew Sullivan verliefd is op bloggen. Zo verliefd dat hij spreekt van een ‘golden era of journalism’ en dat strookt toch niet echt met de realiteit mijnheer Sullivan.

“In fact, for all the intense gloom surrouding the news-paper and magazine business, this is actually a golden era for journalism. The blogosphere has added a whole new idiom to the act of writing and has introduced an entirely new generation to nonfiction. It has enabled writers to write out loud in ways never seen or understood before. And yet it has exposed a hunger and need for traditional writing that, in the age of television’s dominance, had seemed on the wane”.

Welke golden era? Kranten en magazine hebben een alsmaar kleinere oplage, gratis kranten die geen kwalitatieve artikels bieden scheren hoge toppen en mensen die op Internet zitten scannen alleen maar artikels en maken vooral gebruik van hun mailbox. En dan zijn er nog miljoenen blogs die pretenderen van kwaliteitsvolle posts te brengen terwijl de meeste gewoon verhalen zijn van mensen die een veel te groot ego hebben. Bepaalde blogs bieden wel een goed inzicht en geven duiding over bepaalde problematieken maar heeft een mens zin om na zijn zware werkdag nog eens het Internet te gaan afschuimen naar een interessante blog terwijl hij het nieuws op tv en in de krant al heeft geabsorbeerd. Er zijn maar 24 uren in één dag en dat vergeten de meeste aanbieders van content (inclusief bloggers).

Sullivan wijst bijvoorbeeld niet op de information overload die blogs kunnen meebrengen en hoe deze een professionele organisaties zoals een krant naar de achtergrond kan verbannen. Een blog biedt uiteindelijk maar één mening die in de meeste gevallen niet eens gestaafd is door betrouwbare bronnen. Waarom zouden we dan een blog bekijken? Ofwel omdat de persoon familie is of omdat de blogger dezelfde mening heeft als de gebruiker, en als die mening altijd overeenkomt dan moeten we niet meer naar televisie kijken of krant lezen maar dan kunnen we altijd een blog bekijken. Op die manier zal de gebruiker van de blog zich afsluiten van de wereld en niet altijd betrouwbare informatie meekrijgen maar ja dit is Internet en dat moeten we er als samenleving maar bijnemen. Blogs kunnen op dit moment ook niet de meerwaarde bieden die Sullivan wil omdat de meeste Internetgebruikers conservatief zijn en maar enkele sites per dag gebruiken. De mensen brengen ook nog altijd het meeste tijd door voor hun televisie.

Volgens Sullivan brengen blogs een nieuw journalistiek genre waarin de auteur zijn gang kan gaan. Ja, maar voor mij is het eerder een genre waar taalkundige hoogstandjes niet belangrijk zijn en waar je kunt schrijven over de meest debiele dingen. Je kunt ook je mening geven over een gebeurtenis waar de helft van de wereld al iets over heeft gezegd. Volgens hem kan je in een blog ook vrijuit schrijven zonder je in te houden maar daar geloof ik niks van. Er bestaat nog altijd een sociale controle die bloggers ertoe aanzet om bepaalde dingen niet wereldkundig te maken. Professionele journalisten zijn niet verschillend van hun bloggende tegenhangers want net als hen poneren ze een mening die we tussen de regels kunnen blootleggen. Bloggers die verkondigen hun ziel bloot te geven mogen zich altijd bij mij melden. Is dit dan ‘de golden era of journalism’ die u bedoeld meneer Sullivan een era waar iedereen een artificiële journalist is? Nee, het is eerder een ‘dark era of journalism’ waar we soms nog enkele lichtpunten kunnen ontwaren.