Frank Vandenbroucke (34) een geweldig wielertalent die nooit een kampioen is kunnen worden is heengegaan. De Ploegsteertenaar was allang geen renner meer maar hij kon het publiek toch blijven boeien met sappige quotes en verhalen waaruit bleek dat hij er toch weer ging komen. VDB leefde snel en zijn dood weerspiegeld spijtig genoeg perfect zijn mysterieuze leven.
Ik (een dertien jarige knaap) raakte tijdens Luik-Bastenaken-Luik van 1999 in de ban van VDB. Die renner had ik al eens sterk zien koersen in de Ronde van Vlaanderen maar op dat moment moest er al iets spectaculairs gebeuren alvorens ik echt werd weggeblazen. En op La Redoute gebeurde het, een ontketende VDB degradeerde de grote Michele Bartoli tot figurant en reed hem los uit het wiel. De beelden van dat fantastische moment zullen voor eeuwig op mijn netvlies gebrand staan. Of er doping in het spel was dat laat ik in het midden want ik wil altijd de schoonheid van het moment blijven proeven. Voor mij was het na L-B-L duidelijk dat wielrennen een fantastische sport was die ik wou blijven volgen. Niet Hendrik Conscience of Eddy Merckx had mijn leven kunnen bepalen maar een zekere Frank Vandenbroucke wel. Het was elke keer uitkijken naar een wedstrijd waarin Vandenbroucke aan de start ging komen. Wanneer hij niet startte in een koers keek ik ook maar uit de grijze muizen die op dat moment in het peloten ronddoolde haalde ik weinig voldoening. Die voldoening haalde ik wel uit de offensieve en soms buitenaardse koersstijl van de ex-cofidisrenner. Ook zijn uitspraken en de menselijkheid die hij uitstraalde spreekte tot mijn verbeelding. In de Vuelta van 99’ genoot ik een laatste keer van de echte VDB.
Na het grandcrujaar 99’ waarin hij eigenlijk ook wereldkampioen had moeten worden raakte mijn held van toen betrokken in verschillende dopingschandelen. De hoop dat hij terug ging komen op het hoogste niveau bleef altijd bestaan maar na enkele jaren besefte ik dat VDB de verkeerde weg op ging. Met spijt in het hart zag ik hem aftakelen en enkel maar zegevieren in kermiskoersen. Il bambino d’oro zoals ze hem noemden was niet meer van goud en onder de vaak nog altijd stoere praat zat een breekbare jongen die heimwee had naar de hoogdagen. Ook het publiek (mezelf incluis) dacht terug aan de glorieperiode maar de realiteit was dat die nooit meer ging terug komen. Dat het grote talent van VDB op die manier verloren ging kon ik moeilijk verkroppen en daardoor ging ik op zoek naar een andere wielerfiguur waarmee ik me kon identificeren. Die figuur was Tom Boonen maar hij heeft me op dit moment nog niet het vuurwerk kunnen geven dat ik van ‘mijn echte held’ heb gekregen. Op het WK van Mendrisio zag ik dat Vandenbroucke terug levensvreugde uitstraalde en dat maakte mij na de vele perikelen van de laatste jaren toch enigszins opgewekt. Het nieuws van zijn dood kwam bij mij dan ook als een donderslag bij heldere hemel. Mijn gedachten gaan uit naar zijn familie en vrienden. Ik zal hem vooral herinneren als een steengoed renner die veel te breekbaar was voor het sterrendom, maar hij was wel geboren om een ster te worden.
Op de onderstaande video's staan gloriemomenten van VDB:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten